تو که مريضی منم واسه اينجا نوشتن يه عالمه بی حالم...

دستان بزرگ تو در دستان کوچک من...

ناله های تو بر گوش من

خستگی تن خود را به من بده که تاب اينگونه بودنت را ندارم...

من درلحظه لحظه ی جاری زندگی ام حضور تو جاريست.

 

 

 

  
نویسنده : خانومی... ; ساعت ٦:٤۳ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱۱ امرداد ،۱۳۸٤